Guillermo del Toro'nun yönetmenliğini üstlendiği 2001 yapımı 'The Devil's Backbone' (El espinazo del diablo), İspanyol İç Savaşı'nın kasvetli atmosferini, gotik bir yetimhanenin içine ustalıkla yerleştiriyor. Film, babasını savaşta kaybetmiş 12 yaşındaki Carlos'un, ıssız bir yerde bulunan ve tuhaf bir huzursuzluğa sahip olan yetimhaneye gelişiyle başlar. Ancak burada karşılaştığı şey, sadece diğer yetim çocuklar ve sert müdür değildir. Carlos, binanın içinde dolaşan, 'Santi' adında bir çocuk hayaleti olduğunu ve yetimhanenin derinlerinde saklı, korkunç bir sırrı barındırdığını keşfeder.

Del Toro, korku öğelerini, savaşın yarattığı travma ve masumiyetin kaybı gibi güçlü temalarla harmanlayarak sıradan bir hayalet hikayesinin çok ötesine geçiyor. Fernando Tielve, Carlos rolünde inandırıcı bir performans sergilerken, Eduardo Noriega'nın canlandırdığı tehditkar Jacinto karakteri, gerilimi sürekli canlı tutuyor. Marisa Paredes'in müdür Carmen rolü ise savaş zamanında hayatta kalma mücadelesinin karmaşıklığını yansıtıyor.

Film, görsel olarak büyüleyici. Del Toro'nun karakteristik estetiği, yetimhanenin tozlu koridorlarında, havada asılı duran patlamamış bombada ve su deposundaki ürkütücü sahnelerde kendini gösteriyor. Bu imgeler, sadece korku unsuru değil, aynı zamanda kayıp, korku ve bekleyişin metaforları olarak işlev görüyor. Javier Navarrete'nin bestelediği hüzünlü müzik, filmin melankolik ve gerilim dolu havasını pekiştiriyor.

'The Devil's Backbone', izleyiciyi sadece ürkütmekle kalmıyor, aynı zamanda tarihsel bir arka plan üzerinden şiddet, suçluluk ve hayaletlerin aslında geçmişin yükünü nasıl temsil ettiği üzerine düşündürüyor. Eğer atmosferik, zekice kurgulanmış ve duygusal derinliği olan bir korku-dram arıyorsanız, bu film tam size göre. Guillermo del Toro'nun daha sonra çekeceği 'Pan'ın Labirenti' filmiyle de benzer temaları paylaşan bu başyapıt, İspanyol sinemasının en unutulmaz hayalet hikayelerinden biri olarak izlenmeyi hak ediyor.