Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve en sert filmlerinden biri olarak kabul edilir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam (Bir Hakim, Bir Prens, Bir Başpiskopos ve Bir Dük), genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak onlara 120 gün boyunca sistematik bir şekilde fiziksel, cinsel ve psikolojik işkence uygular. Film, bu korkunç ritüelleri soğuk, mesafeli ve teatral bir üslupla sunar, seyirciyi rahatsız etmeyi amaçlar.

Pasolini, burada sadece bir şiddet ve sapkınlık hikayesi anlatmaz. Asıl hedefi, faşizmin ve iktidarın doğasını, onun insan bedeni ve ruhu üzerindeki mutlak tahakküm arzusunu teşhir etmektir. Malikanedeki her bir işkence sahnesi, totaliter rejimlerin bürokratik, duygusuz ve ahlaksız mekanizmalarının bir metaforu olarak okunabilir. Oyunculuklar, karakterlerin duyarsız ve robotik hallerini vurgulayacak şekilde kasıtlı olarak abartılı ve soğuktur.

Film, gösterime girdiği günden beri sansürlenmiş, yasaklanmış ve yoğun eleştirilere maruz kalmıştır. Ancak, sanatsal değeri ve politik gücü birçok eleştirmen ve sinemasever tarafından kabul görmüştür. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı bu film, onun en radikal ve en umutsuz eseri olarak görülür. 'Salò', rahatsız edici bir seyir deneyimi arayan, sinemanın sınırlarını zorlayan ve 20. yüzyılın karanlık tarihine sert bir ayna tutan bir başyapıtı keşfetmek isteyen izleyiciler için önemli bir filmdir. Ancak, içerdiği aşırı şiddet ve rahatsız edici sahneler nedeniyle izleyici duyarlılığı göz önünde bulundurulmalıdır.