Çağan Irmak'ın yönettiği 2005 yapımı Babam ve Oğlum, Türk sinemasının en unutulmaz dramlarından biridir. Film, 12 Eylül 1980 darbesinin ardından yaşanan toplumsal travmayı, bir ailenin parçalanışı üzerinden son derece insani ve dokunaklı bir dille anlatıyor. Hikaye, sol görüşlü bir gazeteci olan Sadık'ın (Fikret Kuşkan) darbe sonrasındaki zorlu yaşamına ve memleketine, küskün olduğu babasının yanına, küçük oğlu Deniz'le (Ege Tanman) dönüşüne odaklanır.

Oyunculuk performansları filmin bel kemiğini oluşturuyor. Fikret Kuşkan, Sadık karakterinin iç çatışmalarını ve aşkını muhteşem bir incelikle yansıtırken, Çetin Tekindor'un canlandırdığı dede Hüseyin karakteri, katı görünüşünün altındaki sevgi dolu yüreğiyle izleyiciyi derinden etkiliyor. Ege Tanman'ın performansı ise çocuk oyunculuğu açısından bir ders niteliğinde. Yetişkin Deniz'i canlandıran Yetkin Dikinciler de hikayenin duygusal ağırlığını başarıyla taşıyor.

Çağan Irmak'ın yönetmenliği, filme hem görsel bir şiirsellik hem de samimi bir anlatım katıyor. Senaryo, siyasi arka planı asla öne çıkarmadan, insan ilişkilerine, nesiller arası çatışmaya, özleme ve affetmeye odaklanıyor. Evrensel temaları yerel bir hikayeyle harmanlayarak her kesimden izleyiciye hitap edebiliyor. Müzikleri ve görüntü yönetimi de filmin hüzünlü ama bir o kadar da umut dolu atmosferini güçlendiriyor.

Babam ve Oğlum, sadece Türkiye'nin yakın tarihine değil, her ailede var olan sevgi, kırgınlık ve barışma hikayelerine de ayna tutuyor. İzleyiciyi güldüren, ağlatan, düşündüren ve en sonunda içini ısıtan bu film, insanı insan yapan değerleri hatırlatması açısından mutlaka izlenmesi gereken bir başyapıt. Aile bağlarının önemini, hayatın acı tatlı gerçeklerini ve affetmenin gücünü anlatan bu samimi hikaye, uzun yıllar hafızalardan silinmeyecek.